Δύο Ξέρουν τον Δήμαρχο, ο Δίας Γελάει... Το Μυστικό Είναι στη Ράβδο.

 

Στο μετάλλιο δεν είναι η μορφή που τραβά το βλέμμα. Είναι η ράβδος.

Στα αριστερά ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η ράβδος του συμβολίζει την Ιστορία, την ευθύνη, τη διακυβέρνηση.

Στα δεξιά ο Δημήτρης, πρόεδρος της Κερκυραϊκής Ένωσης. Κι εκείνος κρατά μια ράβδο. Όχι αυτοκρατορική. Όχι βασιλική. Αλλά αρκετή για να γεννήσει απορίες.

Και τότε αρχίζουν οι απορίες...

— Γιατί δύο ράβδοι;
— Γιατί στα χέρια του Δημήτρη;
— Και γιατί το όνομα «Δημήτρης» ακούγεται τόσο γνώριμο στην πολιτική ιστορία της Αίγινας;

Ένας Δημήτρης υπήρξε δήμαρχος.

Ένας άλλος Δημήτρης είναι σήμερα αντιδήμαρχος.

Και πάνω στο μετάλλιο, ένας τρίτος Δημήτρης κρατά τη ράβδο.

Τυχαίο;

Ή μήπως η Ιστορία έχει χιούμορ και αγαπά τα λογοπαίγνια περισσότερο απ' όσο νομίζουμε;

Κάποιοι βλέπουν μια απλή καλλιτεχνική σύνθεση.

Άλλοι βλέπουν μια σκυτάλη.

Μια ράβδο που μοιάζει να περνά από εποχή σε εποχή, από χέρι σε χέρι, από Ιωάννη σε Δημήτρη και ίσως... ξανά πίσω.

Δεν το λέει το μετάλλιο.

Δεν το γράφει κανένας χρησμός.

Το κάρμα , όμως, έχει το προνόμιο να αφήνει τις απορίες να περπατούν μόνες τους.

Και τότε γεννιέται το τελευταίο ερώτημα:

Άραγε, τι είπε ο Ιωάννης Καποδίστριας στο όνειρο του συμπατριώτη του Δημήτρη;

«Η ράβδος δεν είναι προνόμιο. Είναι ευθύνη.»

Ή μήπως του ψιθύρισε μόνο μια λέξη:

«Σκυτάλη...»

Κι από τον Όλυμπο ο Δίας χαμογέλασε. Οι νεότεροι θα το πουν "Matrix". Οι μεγαλύτεροι θα το πουν "Θεία Πρόνοια". Όπως κι αν το ονομάσει κανείς, το χαμόγελο υπάρχει...

Γιατί ο Δίας γνωρίζει πως οι άνθρωποι δεν αναζητούν μόνο απαντήσεις· αναζητούν και συμβολισμούς. Κι όταν ένας καλλιτέχνης τοποθετεί δύο ράβδους στο ίδιο έργο, πάντα θα βρεθεί κάποιος να αναρωτηθεί πως ίσως δεν τις χάραξε τυχαία...

Ίσως είδε κάτι. Ίσως άκουσε κάτι. Ίσως απλώς άφησε χώρο στη φαντασία.

Και εκεί ακριβώς γεννιέται η σάτιρα. Εκεί όπου η Ιστορία, η Τέχνη και η Πολιτική συναντιούνται, αφήνοντας τον καθένα να διαβάσει το δικό του νόημα. Οι ράβδοι μένουν ακίνητες. Οι ερμηνείες αλλάζουν.